Hetta er ein ógvuslig misnýtsla av orðinum censur. Censurur merkir, at myndugleikin noktar einum borgara at gera film, at skriva, mála, tala, syngja ella annað. Men ongin myndugleiki hevur á nakran hátt steðgað nakrari filmsætlan.

Men landsstýrismaðurin í mentamálum hevur ikki noktað nøkrum at gera film, at skriva, mála, tala, syngja alla annað. Tað einasta, hann hevur gjørt, er at nokta almennan stuðul. Og tað er ikki tað sama sum censurur. Skulu so øll, sum fáa avslag, fara út á gøtur og strætir og siga seg vera censurerað?

Tað ber til at fáa pening til vega aðrar vegir enn frá felagskassanum. Tað ber til at søkja fyritøkur og grunnar um stuðul. Og tað ber eisini til at útvega hópfígging. Um fyritøkur siga nei, merkir tað so, at tær censurera verkætlanina?? Ikki tvætla, sjálvandi ikki.

Skulu politikkarar ikki hava nakra meining um mentan og list? Skulu vit lata avgerðir um, hvussu skattaborgarans peningur verður brúktur, í hendurnar á fólki, sum ikki eru vald? Og síðani vaska hendur?

Tað er einfalda skyldan hjá einumhvørjum landsstýrismanni at taka sítt arbeiði í álvara og ikki bara sita afturá og lata embætisfólkini fiksa paragraffirnar.